blog.van jochen

Categorie: stukjes

Ik schrijf over wat ik zie, wat ik meemaak, wat ik denk. Soms zelfs over wat ik voel.

Regenboog

Regenboog

Er is geen natuurverschijnsel in de wereld dat de oneerlijkheid van het bestaan beter symboliseert dan de regenboog. Ergens staat iemand in de zon. Ergens anders staat iemand in de regen. Vanaf een afstandje kijkt men ernaar en zegt: ‘Oh, wat mooi!’

Recept voor pijnboompitten

Geroosterde pijnboompitten in een pan (niet verbrand)

Recept voor geroosterde pijnboompitten 1. Zet een koekenpan op een hoog vuur. 2. Wanneer de pan heet is, strooi dan ongeveer de helft van de pijnboompitten in de pan. 3. Schudt de pijnboompitten regelmatig om zodat de pijnboompitten gelijkmatig bruin kleuren. 4. Na enkele minuten zijn de pijnboompitten van geel ineens zwart gekleurd en volledig…

Hoogtevrees

Het beste is het om het meteen maar te zeggen. Dus dat doe ik. Eromheen draaien heeft geen zin. Ik ben bang. Ik heb angst voor hoogtes. Zoals iedere angst is ook mijn hoogtevrees irrationeel. Tenminste, dat zeggen anderen. In mijn ogen is dat onwaar. Als je vanaf een zekere hoogte valt, ben je dood.…

Fred ‘Al Capone’ Teeven

Mugshot van Al Capone en Fred Teeven

Hij moet gedacht hebben dat hij nog droomde toen hij vanochtend wakker werd. Dit kon niet echt gebeurd zijn. Dit was een nachtmerrie. Had hij echt de vorige avond zijn ontslag in moeten dienen? Hij had alles goed gedaan waar anderen de fout in gingen. Hij had immers geen bonnetjes ingediend van te dure flessen wijn. Zijn betrokkenheid bij corruptie van een partijgenoot kon niet aangetoond worden. En dat de telefoontap het even niet deed, lag buiten zijn macht. Dat was de schuld van Ivo Opstelten.

Hij houdt een plaatsje vrij

bus

Hij zit aan het gangpad en zijn rugtas zit aan het raam. Bij elke halte stopt de bus en stappen mensen in. Hij kijkt voor zich uit, ontwijkt hun blikken. Zijn rechterhand drukt de rugtas stevig in de stoel waarmee hij duidelijk maakt aan degenen die op zoek zijn naar een zitplaats, dat ze beter verder kunnen zoeken.

De dingen die voorbij gaan

Ze loopt naar het bord met de bustijden en kijkt. Ze kijkt en vergelijkt de tijden op het bord met de tijd op haar horloge. Ze draait zich om en tuurt langs mij heen in de richting van waaruit de bus moet komen. Ik zie dat haar grijze haren, die vanuit de verte vooral wit leken, nu de typische blauw-paarse gloed hebben die bejaarde dames zo eigen lijkt te zijn.

Ik kan niet vooruitkijken. Terugkijken is alles wat ik heb. Ik beleef. En dat beleef ik opnieuw. In de versie die mij het meeste aanstaat.

Aside

Heldendaad

Zojuist heb ik een konijn gered. Nu zit het vast en zeker in een weiland lekker te knabbelen aan de blaadjes van een paardenbloem.
Het was geen heldendaad. Zo moet je het niet zien. Het enige dat ik deed was het gas loslaten, een beetje remmen en uitwijken naar links. Niet teveel, hoor. Want dan was ik tegen een lantaarnpaal gebotst en dat had het konijn niet op zijn geweten willen hebben.

Aside

Links – rechts

Zo’n paar sokken met een L en een R erop. En ik haal links en rechts voortdurend door elkaar. Zit ik dus elke keer met duim en wijsvinger een L te vormen om te ontdekken welke voet bij welk been hoort zodat mijn sokken aan de goede voet zitten.
Nou, ik doe het niet meer. Voortaan gaat de ene sok gewoon aan de ene voet en de andere sok aan de andere voet. Of andersom. Maakt mij het uit.

Ze is vroeg

De roodhoedjes van de Red Hat Society

Op een stoel aan een tafeltje met een kopje cappuccino. Ze is alleen in het café. Op de ober na. Haar tas is ordelijk, de vorige avond nog leeggemaakt en opnieuw gevuld. De tas is zwart. Zwart als haar panty. Haar donkergrijze wollen rok maakt het stijlvol maar niet saai. Ik denk dat ze het zelf casual business zou noemen. Ze maakt een knoopje van haar blouse los. De paarse sjaal die over haar schouders ligt, trekt ze recht.
Ze strooit suiker op het melkschuim, kijkt er even naar, roert dan. Het kopje pakt ze met twee handen vast zonder het oortje te gebruiken.