blog.van jochen

Categorie: stukjes

Ik schrijf over wat ik zie, wat ik meemaak, wat ik denk. Soms zelfs over wat ik voel.

Het is in ieder geval duidelijk

‘Graag afwijzen’ stond er. Duidelijk een intern bedoelde e-mail die direct als reactie op mijn sollicitatie bij mij terecht kwam. Ik kon het niet laten dit letterlijk te nemen en heb het bedrijf een nette mail gestuurd waarin staat dat ik ze helaas moet afwijzen als mogelijke werkgever.

Nieuwe helden van Frankrijk

Le sage de la Grande Armée

Antione Drouot was een van de generaals die – samen met Napoleon Bonaparte – een enorm leger van honderdduizenden soldaten leidde naar een wisse dood in de Russische vrieskou. Ze haalden Moskou niet eens. Slechts 20.000 soldaten keerden terug naar huis. Generaal Antoine Drouot schreef er een verhaal over: Le sage de la Grande Armée.…

Regenboog

Regenboog

Er is geen natuurverschijnsel in de wereld dat de oneerlijkheid van het bestaan beter symboliseert dan de regenboog. Ergens staat iemand in de zon. Ergens anders staat iemand in de regen. Vanaf een afstandje kijkt men ernaar en zegt: ‘Oh, wat mooi!’

Recept voor pijnboompitten

Geroosterde pijnboompitten in een pan (niet verbrand)

Recept voor geroosterde pijnboompitten 1. Zet een koekenpan op een hoog vuur. 2. Wanneer de pan heet is, strooi dan ongeveer de helft van de pijnboompitten in de pan. 3. Schudt de pijnboompitten regelmatig om zodat de pijnboompitten gelijkmatig bruin kleuren. 4. Na enkele minuten zijn de pijnboompitten van geel ineens zwart gekleurd en volledig…

Nachtmerrie

Doutzen aaide over mijn voorhoofd. Ze gaf een kus op mijn wang: 'It is net echt.'

Badend in het zweet werd ik vanmorgen wakker. Ik had gedroomd dat Donald Trump, Tunahan Kuzu, Voldemort en Geert Wilders echt bestaande mensen waren.
Doutzen aaide over mijn voorhoofd. ‘Heb je naar gedroomd, Jochen?’ vroeg ze. ‘It is net echt.’

Fietsparkeernazi

Ik zet mijn fiets tegen de muur van de supermarkt. Tenminste, dat wil ik doen totdat ik word aangesproken door een vrouw. Een fietsparkeernazi.

‘Waarom zet u uw fiets zo neer?’ vraagt de fietsparkeernazi, alsof ik iets heel ergs doe. Ik kijk haar niet begrijpend aan. Ondertussen laat ze zien hoe zij haar fiets neerzet: haaks op de muur in plaats van parallel aan de muur, zoals ik wilde doen.

CDA gaat voor 100% leugens

Onlangs vond ik je mooie verkiezingsflyer op mijn deurmat. Dat ik zo’n nee-sticker op mijn brievenbus heb, is je campagneteam waarschijnlijk even ontgaan. Maar daar wilde ik het niet over hebben. Hoewel het misschien wel tekenend is voor het respect dat jouw partij heeft voor de kiezer.

Hoogtevrees

Het beste is het om het meteen maar te zeggen. Dus dat doe ik. Eromheen draaien heeft geen zin. Ik ben bang. Ik heb angst voor hoogtes. Zoals iedere angst is ook mijn hoogtevrees irrationeel. Tenminste, dat zeggen anderen. In mijn ogen is dat onwaar. Als je vanaf een zekere hoogte valt, ben je dood.…

Fred ‘Al Capone’ Teeven

Mugshot van Al Capone en Fred Teeven

Hij moet gedacht hebben dat hij nog droomde toen hij vanochtend wakker werd. Dit kon niet echt gebeurd zijn. Dit was een nachtmerrie. Had hij echt de vorige avond zijn ontslag in moeten dienen? Hij had alles goed gedaan waar anderen de fout in gingen. Hij had immers geen bonnetjes ingediend van te dure flessen wijn. Zijn betrokkenheid bij corruptie van een partijgenoot kon niet aangetoond worden. En dat de telefoontap het even niet deed, lag buiten zijn macht. Dat was de schuld van Ivo Opstelten.

Schoenen vs. stropdassen

Een strop of een das?

Schoenen zijn een noodzakelijk kwaad. Mijn voeten protesteren als ze er aan het begin van de dag ingepropt worden. Mijn hals wikkelt zich met alle plezier in een sjaal of das zodat een gure winterwind geen kans heeft. Maar een stropdas kijkt mijn hals met de nek aan. Daar begrijpt ‘ie weinig van.

Hij houdt een plaatsje vrij

bus

Hij zit aan het gangpad en zijn rugtas zit aan het raam. Bij elke halte stopt de bus en stappen mensen in. Hij kijkt voor zich uit, ontwijkt hun blikken. Zijn rechterhand drukt de rugtas stevig in de stoel waarmee hij duidelijk maakt aan degenen die op zoek zijn naar een zitplaats, dat ze beter verder kunnen zoeken.

Internet 4 dummies

Het gezelschap, twee mannen en twee vrouwen, heeft het over van alles en nog wat. Een vrouw laat een man een digitaal vakantieboek zien. Op een ipad. Ze zijn 50, 60. De andere man en vrouw hebben het over koken.

Batman is dood

Stapel comics. Circa 1970-1971.

Ik ben ooit bijna dood geweest. En Batman is ooit helemaal dood geweest. Tenminste, dat is het verhaal. Over de welhaast goddelijke macht van een schrijver en hoe die de werkelijkheid naar zijn hand kan zetten.

De dingen die voorbij gaan

Ze loopt naar het bord met de bustijden en kijkt. Ze kijkt en vergelijkt de tijden op het bord met de tijd op haar horloge. Ze draait zich om en tuurt langs mij heen in de richting van waaruit de bus moet komen. Ik zie dat haar grijze haren, die vanuit de verte vooral wit leken, nu de typische blauw-paarse gloed hebben die bejaarde dames zo eigen lijkt te zijn.

Ik kan niet vooruitkijken. Terugkijken is alles wat ik heb. Ik beleef. En dat beleef ik opnieuw. In de versie die mij het meeste aanstaat.

Aside

Heldendaad

Zojuist heb ik een konijn gered. Nu zit het vast en zeker in een weiland lekker te knabbelen aan de blaadjes van een paardenbloem.
Het was geen heldendaad. Zo moet je het niet zien. Het enige dat ik deed was het gas loslaten, een beetje remmen en uitwijken naar links. Niet teveel, hoor. Want dan was ik tegen een lantaarnpaal gebotst en dat had het konijn niet op zijn geweten willen hebben.

Aside

Links – rechts

Zo’n paar sokken met een L en een R erop. En ik haal links en rechts voortdurend door elkaar. Zit ik dus elke keer met duim en wijsvinger een L te vormen om te ontdekken welke voet bij welk been hoort zodat mijn sokken aan de goede voet zitten.
Nou, ik doe het niet meer. Voortaan gaat de ene sok gewoon aan de ene voet en de andere sok aan de andere voet. Of andersom. Maakt mij het uit.

Ze is vroeg

De roodhoedjes van de Red Hat Society

Op een stoel aan een tafeltje met een kopje cappuccino. Ze is alleen in het café. Op de ober na. Haar tas is ordelijk, de vorige avond nog leeggemaakt en opnieuw gevuld. De tas is zwart. Zwart als haar panty. Haar donkergrijze wollen rok maakt het stijlvol maar niet saai. Ik denk dat ze het zelf casual business zou noemen. Ze maakt een knoopje van haar blouse los. De paarse sjaal die over haar schouders ligt, trekt ze recht.
Ze strooit suiker op het melkschuim, kijkt er even naar, roert dan. Het kopje pakt ze met twee handen vast zonder het oortje te gebruiken.