Jochen Schoofs schrijft. Over wat hij ziet en meemaakt. Soms zelfs over wat hij voelt. Nu en dan waant hij zich een heuse columnist. En schrijft hij een column.
Niet alles is echt gebeurd. Jochen verzint ook dingen. Dan doet hij net alsof hij iets heeft gezien. Of heeft meegemaakt.
Jochen doet zijn best om alles bij te houden. Het onkruid in de tuin, de administratie, de binnenkant van de keukenkastjes, de inhoud op deze website. Hij doet zijn best.
Hier ben ik ook:
‘Ik ben hier niet voor mezelf, hè.’
Volgens mijn bio op instagram heb ik een drang naar poëzie, schrijf ik stukjes omdat ik dat leuk vind en ben ik copywriter voor het geld.
Ik maakte er ooit ook grapjes. Nu is het er vooral heel stil.
tekstschrijver | stukjesfabrikant | dichter | seriewoordenaar | columnist | essayist (Je had hier gewoon schrijver kunnen zetten, Jochen. Het is niet zo dat je per woord betaald wordt.)
LinkedIn. Je moet er zijn. Maar je wil er niet zijn. Het is net-werk.
Moppert en schrijft gedichten. Heeft weinig ambitie maar zou wel Minister van Propaganda willen zijn. Er gaan stemmen op dat de Mopperaar der Nederlanden deze titel niet verdient. Iemand zei zelfs ooit: “Hij is stiekem een enorme optimist.”
Substack is er voor lezers, maar bovenal voor mensen die gelezen willen worden.
Over Jochen Schoofs
Op een dag in februari 2021 maakte ik een wandeling. De zon scheen en het voelde als een lentedag. Van de enorme hoeveelheid sneeuw die eerder die winter gevallen was, restte hier en daar nog een hoopje grauwe slushpuppie. Het waren niet lang daarvoor grote bergen witte sneeuw geweest, gemaakt door sneeuwschuivers, die dagelijks hadden gepoogd de straten begaanbaar te houden.
Ergens die dag besloot ik recreatief slootjespringer te worden. Ik was al – in willekeurige volgorde – schrijver, parttime nerd, vader, voormalig barman met bakkebaarden, hardloper en algeheel verwonderaar. Ik eet pizza met mes en vork.
De rivier waarlangs ik liep had haar bedding uitgebreid tot ver voorbij de normale oevers. De sloten, die uitmonden in die rivier, waren tot de rand gevuld met gesmolten sneeuw. Mijn wandelroute ging door drassig grasland en werd keer op keer onderbroken door de slootjes. Ik liet mij er niet door tegenhouden. Bij iedere sloot, greppel of diepe plas water liep ik door tot de rand en zocht ik naar een goede afzetplek. Dan liep ik enkele meters terug, nam een aanloop en sprong. Als het water niet te breed was, maakte ik de sprong uit stand. Ik realiseerde me dat ik in de 21e eeuw nog maar zelden over slootjes gesprongen had. Tot die dag in de winter van 2021, die voelde als een eerste lentedag.