“Wil je een gedicht schrijven bij mijn choreografie?”
Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen. Deels omdat het mijn ego streelde – hoe vaak krijg je als onbekende dichter en schrijver nu de vraag of je een gedicht wil schrijven bij een choreografie. Maar ik zei vooral ja omdat mijn dochter1 het vroeg. Ze studeert aan de dansacademie, zal docent dans worden en ze was op dat moment bezig met het maken van een choreografie.
Ik vroeg waarover haar stuk zou gaan. Daar had ze niet veel woorden voor nodig.
“Het gaat over het patriarchaat, pap.”
Ik vroeg me af direct of het wel mijn plek was om daar iets over te zeggen. Dat vroeg ik ook aan haar. Mijn dochter verzekerde me dat het wel goed zat. We spraken met elkaar over het patriarchaat alsof we elkaar interviewden. Ik leerde meer over de invloed van het patriarchaat op haar. Ik leerde meer over de invloed van het patriarchaat op mij.
Ze liet me video’s van de dans zien en wees naar de dansers die zich over de vloer bewogen.
“En precies op dat moment moet je beginnen met voordragen.”
Het was lang geleden dat ik zo gespannen voor een voordracht was. Ik hield de dansers in de gaten en wachtte op de cue in de muziek. De schuif van de microfoon zou pas dan omhoog gezet worden. Ik nam een seconde of twee extra de tijd voordat ik mijn woorden inzette.
Dit moest goed gaan. En niet eens voor mezelf.
Naderhand begreep ik het pas echt, zowel de choreografie als dat het misschien juist mijn plek was om iets over het patriarchaat te zeggen. Aangezien ik er onderdeel van ben, ben ik een van de mensen die moet meehelpen het af te breken.
Jij vinkt af
Jij vinkt af en ik mag niet huilen, niet bekennen dat het pijn doet Ik steek mijn vinger op als de juf vraagt om sterke jongens om een tafel te tillen die jij dekt met borden en bestek Terwijl je steeds weer afvinkt gemansplaind worden over wat buitenspel is altijd iets tussendoor moeten doen de was, maar ook een gat in de muur kunnen boren Baren. Jij vinkt af in de weer willen tegen je mans sfeer willen Willen zijn wie we willen zijn Willen zijn. Maar moeten baren. Jij vinkt af niet strokende loonstroken en je extra moeten bewijzen maar nooit teveel mogen zijn Willen zijn wie we willen zijn Willen zijn. Maar moeten baren. Ik onderdruk gevoelens en onderdruk de ander Boys will be boys onder druk indruk maken in de kroeg, tijdens een salesmeeting, op de steigers, op de golfbaan, in de kantine, in studio’s, op voetbaltribunes ontwerp ik een tribunaal waar ik mezelf ter dood veroordeel Op straat ga jij aan de overkant Jij vinkt af je huissleutel tussen je vingers als steekwapen en bellen met tot de huissleutel in het slot en de deur weer dicht En ik mag niet huilen, niet bekennen dat het pijn doet Jij vinkt af maar nooit alle zeven Dat krijg je met de paplepel ingegoten - met ons paps lepel - scheppen we normen in onze monden waarnaar we ons vormen Jij vinkt af je moeders recept om ons pap lichter verteerbaar te maken
Laila Schoofs danst, maakt choreografieën en is dansdocent. Bovenal is ze een lievelingsmens.
Dit bericht is oorspronkelijk verschenen op Substack.
Lees het originele artikel op Substack
Abonneer je op mijn Substack-nieuwsbrief
