“Wil je een gedicht schrijven bij mijn choreografie?”

Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen. Deels omdat het mijn ego streelde – hoe vaak krijg je als onbekende dichter en schrijver nu de vraag of je een gedicht wil schrijven bij een choreografie. Maar ik zei vooral ja omdat mijn dochter1 het vroeg. Ze studeert aan de dansacademie, zal docent dans worden en ze was op dat moment bezig met het maken van een choreografie.

Ik vroeg waarover haar stuk zou gaan. Daar had ze niet veel woorden voor nodig.

“Het gaat over het patriarchaat, pap.”

Ik vroeg me af direct of het wel mijn plek was om daar iets over te zeggen. Dat vroeg ik ook aan haar. Mijn dochter verzekerde me dat het wel goed zat. We spraken met elkaar over het patriarchaat alsof we elkaar interviewden. Ik leerde meer over de invloed van het patriarchaat op haar. Ik leerde meer over de invloed van het patriarchaat op mij.

Ze liet me video’s van de dans zien en wees naar de dansers die zich over de vloer bewogen.

“En precies op dat moment moet je beginnen met voordragen.”

Het was lang geleden dat ik zo gespannen voor een voordracht was. Ik hield de dansers in de gaten en wachtte op de cue in de muziek. De schuif van de microfoon zou pas dan omhoog gezet worden. Ik nam een seconde of twee extra de tijd voordat ik mijn woorden inzette.

Naderhand begreep ik het pas echt, zowel de choreografie als dat het misschien juist mijn plek was om iets over het patriarchaat te zeggen. Aangezien ik er onderdeel van ben, ben ik een van de mensen die moet meehelpen het af te breken.

Jij vinkt af

Jij vinkt af
en ik mag niet huilen, niet bekennen dat het pijn doet

Ik steek mijn vinger op als de juf vraagt 
om sterke jongens
om een tafel te tillen
die jij dekt 
met borden en bestek 

Terwijl je steeds weer afvinkt
gemansplaind worden over wat buitenspel is
altijd iets tussendoor moeten doen
de was, maar ook een gat in de muur kunnen boren

Baren.

Jij vinkt af 
in de weer willen 
tegen je mans sfeer willen

Willen zijn
wie we willen zijn

Willen zijn.
Maar moeten baren.

Jij vinkt af 
niet strokende loonstroken
en je extra moeten bewijzen 
maar nooit teveel mogen zijn

Willen zijn
wie we willen zijn

Willen zijn.
Maar moeten baren.

Ik onderdruk gevoelens
en onderdruk de ander
Boys will be boys
onder druk indruk maken

in de kroeg, tijdens een salesmeeting, op de steigers, 
op de golfbaan, in de kantine, 
in studio’s, op voetbaltribunes
ontwerp ik een tribunaal 
waar ik mezelf ter dood veroordeel

Op straat ga jij aan de overkant

Jij vinkt af 
je huissleutel tussen je vingers als steekwapen
en bellen met
tot de huissleutel in het slot
en de deur weer dicht

En ik mag niet huilen, niet bekennen dat het pijn doet

Jij vinkt af
maar nooit alle zeven

Dat krijg je met de paplepel ingegoten
- met ons paps lepel -
scheppen we normen
in onze monden
waarnaar we ons vormen

Jij vinkt af
je moeders recept
om ons pap
lichter verteerbaar te maken