Over de schuttingen drijft de geur van eenheidsworstjes op de barbecue. Deze ruim opgezette nieuwbouwwijk wordt overbevolkt door mensen die graag tegen elkaar zeggen dat zo’n zonnige dag in oktober echt wel een cadeautje is. Maandag tijdens de lunchpauze vertellen ze dat het zaterdag heel gezellig was met de buurtjes.

Ik bel aan bij het juiste nummer in de verkeerde straat. Ik ben weer eens de foute kant opgegaan, wat niet ongewoon is. Links en rechts kan ik nu eenmaal niet zo gemakkelijk van elkaar onderscheiden als boven en onder.

Nu steeds meer hetzelfde is, komt niets me nog bekend voor.

Vuilnisbakken, toegangspoortjes, parkbankjes, paaltjes en brievenbussen zijn allemaal in hetzelfde glad rvs. Onderhoudsvrij ontzielen we onze leefomgeving. Alleen kunst roest nog als de maker het zo bedoeld heeft. Ik vergat postzegels op mijn afval te plakken en stopte een liefdesbrief waar mensen graaien naar statiegeld.

Ik had afslagen moeten tellen in plaats van wachten op herkenning.

Even later bij eenzelfde deur, maar nu op het juiste adres. ‘We zijn de enige in de straat met een grijs gekleurde plantenbank naast de voordeur’, zegt degene die open doet. Dan weet ik dat voor de volgende keer. Hij weet niet dat grijs geen kleur geeft. Dat zie ik als ik binnenloop.

Delen

_{bron: mapillary.com “Lookveld Veghel” door fietsersbond gelicentieerd onder CC BY-SA(bewerkt)}