Veertig jaar geleden was ik voor het laatst in Engeland geweest. Tot vandaag dan. Vandaag ben ik gisteren voor het laatst in Engeland geweest.

“Je bent zeven jaar en oud genoeg om net zoals je vader op een kauwgom te kauwen. Daarvoor mocht het niet omdat je de kauwgom misschien door zou willen slikken. Vandaag krijg je een plat strookje gom verpakt in dun aluminium en papier. In het begin proef je zoet, wat de opkomende mint eerst warm en zacht maakt, daarna wordt het heet en puntig. Later, als de gom steeds stugger en moeilijker te kauwen wordt, dooft het vuur van de munt en is de kauwgom een last geworden. Je draagt een archeologische vondst met je mee, in je mond, waarin de sporen van een smaaksensatie zijn vastgelegd.”

“Jullie liepen op de stoep in een kleine stad. Je ouders, je zusje en jijzelf. Je wilde de oude uitgekauwde kauwgom uit je mond en kreeg de opdracht een vuilnisbak te zoeken. Je vond een rode, stalen brievenbus waarvan je dacht dat het een vuilnisbak was. Het kan zijn dat jouw ouders te laat riepen om je tegen te houden of dat jij te laat luisterde om nog te kunnen voorkomen dat een kauwgom aan de kaart voor een oma of een envelop met een sollicitatiebrief zou plakken. Welk merk kauwgom het was, weet je niet meer.“

Gisteren gooiden mijn vader en mijn zus een bananenschil in een vuilnisbak. Ik gooide mijn kauwgom erachteraan. In Engeland lijken de vuilnisbakken en brievenbussen al lang niet meer op elkaar.

_{Inmiddels herinner ik me het weer. Ik kreeg een Ben-Bits. Al is de kans groot dat het daar en toen een Wrigley’s was. Net zo groot als de kans dat de kauwgom uit Nederland meegenomen zou zijn.}