omgevallen boomstam - zwartwit

Vincent en Sara

Ik liet een personage sterven. Het was een noodlottig ongeval. Hij heette Vincent en zijn dood was onvermijdelijk. Ik voelde me er schuldig over – hij had het niet verdiend om zo dood te gaan – ook al had hij een vol en meeslepend leven mogen leiden.

Toen dacht ik aan Sara. Zij was misschien wel de grote liefde van Vincent maar speelde slechts een bijrol in het verhaal. Bij het herschrijven besloot ik haar te schrappen. Ik dacht dat ze er niet toe deed. Ik wiste haar bestaan. Ik heb haar nooit een echte kans gegeven.

Ik denk dat Vincent dit altijd heeft geweten. Nooit vond hij de liefde van zijn leven. Het spijt me wat ik hen heb aangedaan.

Meer lezen in:
  • Gedachtestrepen

    Gedachtestrepen

    Vooropgesteld: ik ben geen fotograaf. Als je even niet uit het raam kijkt hebben hijskranen flatgebouwen uit de grond opgetakeld

  • MADIWODO

    MADIWODO

    MADIWODOdagen die ik zelf met uitsterven bedreig omdat ik niet op mijn rug in het gras een haas zonder poten het hoofd van een bekende zanger – ik ben niet goed in namen maar je weet wie ik bedoel van…

  • Friendly fire

    Friendly fire

    Friendly fireToen ik straaljagers hoorde en vogels zag duikvluchten van tak van ene boom naar tak van andere boom Hun rode roepen raakt, waarschuwingen spuwend als mitrailleurvuur, een nieuwe waarheid Ik hoor ze lachen met hun vleugelgeklap omdat ze me…

  • Toch weer jij

    Toch weer jij

    TOCH WEER JIJ

  • insignificant

    insignificant

    het is best ingewikkeld om een vol leven te leiden

  • 2078

    2078

    Ook al word ik honderd, ik zal nooit meer weten dan ik allang vermoed. Wat ik denk zal hoogstens zichtbaar zijn geworden omdat iemand in mijn schaduw net zolang heeft zitten pulken tot het naakt is en vol littekens.

  • we zijn als water

    we zijn als water

    we zijn als water | zonder glas | vloeien we uit | spreidt uit breidt uit verweidt