Ik ben zijn eerste klant van de nacht die net begonnen is. Straks, tussen vijf en zeven, is het altijd wel wat rustiger, zegt hij. Dan doet hij vaak even zijn ogen dicht. Hopelijk heeft hij in de ochtend nog een lange rit naar het vliegveld of zo voordat hij echt kan gaan slapen. Hij werkt zestig uur in de week en zal dat blijven doen terwijl hij weet dat, hoe hard hij ook werkt, hij nooit genoeg zal verdienen om achterover te kunnen leunen. Zijn dromen van lang geleden waren rijker geweest dan zijn werkelijkheid is geworden.
Maar hij is stellig: mijn kinderen zullen wel kunnen gaan studeren. Ik geloof hem. Desondanks wil hij het me bewijzen door te zeggen dat zijn oudste volgend jaar begint aan een studie fysiotherapie. Om dat feit te vieren laat hij zijn vingers dansen op het stuur terwijl hij de maximum snelheid ruimschoots overschrijdt. Hoe sneller ik thuis ben, hoe eerder hij een volgende rit kan rijden. Ik stel hem de enige vraag waarop het antwoord er echt toe doet in het leven. Hij ontbloot zijn tanden en voor een kort moment haalt hij zijn blik van de weg om mij aan te kijken.
“Ja”, zegt hij.
