
Vooropgesteld: ik ben geen fotograaf. Als je even niet uit het raam kijkt hebben hijskranen flatgebouwen uit de grond opgetakeld
Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen.
Ik bel aan bij het juiste nummer in de verkeerde straat.
Een eindje voor me uit zitten twee vogels naast elkaar op het pad.
Een van mijn favoriete stuiterballen komt op me afrennen.
En ik weet daar even geen argumenten voor
Met een lepel schraapte ze de meest opvallende resten van het eten van gisteren van haar bord. Wat vervolgens aan de lepel bleef plakken, wreef ze daar weer van af met haar vingers die ze op hun beurt aan haar…
Jij kiest ervoor om boos – of teleurgesteld – te zijn om een onmogelijke belofte die er eigenlijk niet toedoet.
Hij werkt zestig uur in de week en zal dat blijven doen terwijl hij weet dat, hoe hard hij ook werkt, hij nooit genoeg zal verdienen om achterover te kunnen leunen.
Om 24,8 miljard mensen in 2123 te bereiken, moet er vooral even door geneukt worden. En daar kan ik me iets bij voorstellen. Om tot een bevolking van 3 miljard mensen te komen, moet er eveneens wat gebeuren. En ook…
De winter ging voorbij en de sneeuw begon te smelten. Steeds grotere druppels drupten door het dak naar binnen en werden ononderbroken waterstralen. In de zomer zou het zonlicht zijn.
Alleen mijn rode, natte neus houdt me nog wakker. Zou ik dan toch een hond zijn? Ik doe mijn ondergoed uit, probeer te blaffen, maar houd mijn sokken aan.
Je moet weten dat ik mijn borden bij de kringloop heb verzameld en ik daar iedere keer slechts één bord koop.