
Vooropgesteld: ik ben geen fotograaf. Als je even niet uit het raam kijkt hebben hijskranen flatgebouwen uit de grond opgetakeld
Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen.
Ik bel aan bij het juiste nummer in de verkeerde straat.
Een eindje voor me uit zitten twee vogels naast elkaar op het pad.
Een van mijn favoriete stuiterballen komt op me afrennen.
Opnieuw is er ophef over de kleur van een #jurk. Some men say it’s green. Some men say it’s blue. Women say it’s turquoise. #thedress
Wat fijn! De varkentjes hadden afleidingsmateriaal. Om ze af te leiden waarvan? Van de modder waar ze lekker in kunnen rollen. Of van het gras, de bomen en struiken waartussen ze lekker met hun snuit wroeten?
Ik kick echt op een goed gebruik van leestekens. Van een puntkomma die op de juiste plaats staat, word ik echt helemaal warm van binnen.
Schoenen zijn een noodzakelijk kwaad. Mijn voeten protesteren als ze er aan het begin van de dag ingepropt worden. Mijn hals wikkelt zich met alle plezier in een sjaal of das zodat een gure winterwind geen kans heeft. Maar een…
Het gezelschap, twee mannen en twee vrouwen, heeft het over van alles en nog wat. Een vrouw laat een man een digitaal vakantieboek zien. Op een ipad. Ze zijn 50, 60. De andere man en vrouw hebben het over koken.
Ik ben ooit bijna dood geweest. En Batman is ooit helemaal dood geweest. Tenminste, dat is het verhaal. Over de welhaast goddelijke macht van een schrijver en hoe die de werkelijkheid naar zijn hand kan zetten.
Ze loopt naar het bord met de bustijden en kijkt. Ze kijkt en vergelijkt de tijden op het bord met de tijd op haar horloge. Ze draait zich om en tuurt langs mij heen in de richting van waaruit de…
Ik kan niet vooruitkijken. Terugkijken is alles wat ik heb. Ik beleef. En dat beleef ik opnieuw. In de versie die mij het meeste aanstaat.