
‘Geen probleem. Dan zet ik het voor woensdag op mijn planning.’ Door dit soort korte tekstjes is een beeld van mij ontstaan dat niet klopt met de werkelijkheid, maar ik hou het krampachtig in stand, dat ik mijn leven op orde heb.
Vooropgesteld: ik ben geen fotograaf. Als je even niet uit het raam kijkt hebben hijskranen flatgebouwen uit de grond opgetakeld
Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen.
Ik bel aan bij het juiste nummer in de verkeerde straat.
Een eindje voor me uit zitten twee vogels naast elkaar op het pad.
Er zit niemand achter de kassa en de man achter mij zegt dat we het waarschijnlijk gratis mee mogen nemen. Hij tetrist de pakken melk, brood, chips, pastasaus, bananen, blikjes fanta, zilvervliesrijst, vaatwasblokjes, koffie en diepvriesgroenten tussen de beurtbalkjes in.
Je kunt m&m’s ook één voor één opeten. Dat wist ik niet. Niemand had me dat ooit verteld.
Een eindje voor me uit zitten twee vogels naast elkaar op het pad. Ze kijken uit over het water. Terwijl ik steeds dichterbij kom, draait de dichtstbijzijnde vogel zijn kop in mijn richting. Hij zakt kort door zijn poten en…
Ik hoorde dat veel mensen magnetisch zijn geworden na een vaccinatie tegen de kerona. Of zelfs al nadat ze in contact waren geweest met een gevaccineerde. Binnen anderhalve meter afstand dus.
Op het ritme van het baslijntje van Another one bites the dust liep ik mijn rondje: dè-duh-dub-dub-dub, t-dup-dup-dup-t-dup.
Die middag ging ik van college terug naar huis. Of school en lessen volgen, zoals ik het – niet ten onrechte – bleef noemen. Als gewoonlijk sloot de trein net niet aan op de bus. Ik twijfelde even wat te…
Vandaag wordt mijn dochter 16. Een leeftijd waarop ik ineens legaal alcohol mocht drinken. Geen sterke drank weliswaar, maar toch. En brommer rijden. Dat mocht ook.
Een late lunch is onbewust overgegaan in donkerbruine biertjes drinken wanneer miljoenen kleine sneeuwvlokjes een witte waas leggen over de stad. We kauwen blokjes plastic kaas weg met goedkope mosterd.