
‘Geen probleem. Dan zet ik het voor woensdag op mijn planning.’ Door dit soort korte tekstjes is een beeld van mij ontstaan dat niet klopt met de werkelijkheid, maar ik hou het krampachtig in stand, dat ik mijn leven op orde heb.
Vooropgesteld: ik ben geen fotograaf. Als je even niet uit het raam kijkt hebben hijskranen flatgebouwen uit de grond opgetakeld
Ik zei ja voordat ik precies wist waartegen.
Ik bel aan bij het juiste nummer in de verkeerde straat.
Een eindje voor me uit zitten twee vogels naast elkaar op het pad.
Je moet weten dat ik mijn borden bij de kringloop heb verzameld en ik daar iedere keer slechts één bord koop.
Japanse conducteurs zouden deze trein nog veel voller kunnen stoppen.
Ik moet soms met de nagels van mijn ene hand voelen onder die van de andere. Precies daar waar de wereld begint en de huid van mijn vingers ophoudt.
Terwijl ik eigenlijk moet werken en belangrijke dingen te doen heb, eet ik een beetje van mijn eigen vlees.
Bovenaan het viaduct komt hij als eerste de bocht door. Zijn vrouw volgt hem op enkele meters afstand. Ze beginnen aan de afdaling richting het dorp. Het is niet stijl maar de weg is lang
Een reis naar Zuid-Frankrijk eind jaren ’80 bestaat uit een aantal vaste rituelen. Zoals de eerste tankstop die traditiegetrouw in Luxemburg plaatsvindt. Daar eten we ook ons ontbijt nadat ik eerst 10 minuten langer dan gedacht mijn plas heb moeten…
Roxy is een heel lieve hond. Ik zie het meteen als ik haar in de verte aan zie komen lopen. Haar lange oren hangen in haar nek en bewegen mee bij iedere pas van haar huppelende pootjes.